Inch Pincher
.
.

Joe Vittone, właściciel  firmy EMPI zdecydował, że jako formę promocji swojej działalności wystawi dopracowane przez swój warsztat auto do wyścigów.

Wybór samochodu padł na ovala rocznik '56 jego syna, Darrella Vittone. Auto w owym czasie, było całkowicie seryjnym samochodem, wyposażonym jedynie w tylne felgi z busa, pełne zderzaki z galeryjkami, w czerwonym kolorze i całkowicie seryjnym silnikiem 1200cc.

Jego debiut sportowy przypada na Grand Prix Volkswagena w Nassau w 1963 roku. Darrel wyważył i doprowadził do perfekcji jego seryjny 36-konny silnik, gdyż w tych zawodach modyfikacje silnika nie były dozwolone. Za kierownicą siedział wówczas Dan Gurney mając na drzwiach biały numer startowy '3'.
.
.
.

Zarząd zawodów był do tego stopnia zszokowany wynikami ovala EMPI, że kazano mu zakryć tarczę obrotomierza, gdyż rzekomo dawał mu nierówną przewagę nad pozostałymi zawodnikami. Nie miało to większego znaczenia, gdyż Garbus EMPI wygrał te zawody.

Podczas wyścigów garbus miał zamontowane elementy poprawiające praca zawieszenia w spotowych warunkach produkcji EMPI. Jak widać, sprawdziły się doskonale.

Zasady na rok następny dopuszczały małe zmiany w silniku, więc nowy pracownik EMPI, Dean Lowry zmodyfikował kanały dolotowe głowic, gniazda zaworowe i kolektor dolotowy wraz z polerowaniem, oraz popracował trochę nad rozrządem, by dać garbusowi trochę więcej kopa. Kierowcą był znów Dan Gurney i startował z numerem '9'.
.
.

Okazało się, że Lowry chyba nieco przesadził.

Zawody w 1964 roku okazały się katastrofą dla EMPI, gdyż garbik z taką łatwością odsadził konkurencję, że kierowcy zgłosili się z protestem do władz wyścigu i garbusek EMPI został zdyskwalifikowany za 'nieseryjne sprężyny zaworowe' i tak nagroda trafiła w ręce kierowcy, który przekroczył metę jako następny.  

Joe Vittone nie podobała się polityka władz wyścigów, czego nie można było powiedzieć o samym wyścigu. I tak garbus trafił z powrotem w ręce syna, Darrella. W tym czasie mniej więcej Lowry pracując już jakiś czas w EMPI chciał spróbować swoich sił w wyścigach autem, które uczynił 'za szybkie'.  
.
.
Dean Lowry był jednak dalej chciał się ścigać. Przeniósł swoje zainteresowanie natomiast na dyscyplinę bardziej amerykańską i zdecydowanie jedną z najpopularniejszych wówczas form rywalizacji sportowej za kierownicą wyścigi równoległe na 1/4 mili. Ciałem zarządzającym tym sportem w Stanach zarówno wtedy jak i dziś była założona w 1951wszym roku w Kaliforni organizacja National Hot-Rod Association mająca na celu organizację i promocję drag racingu oraz tworzenie i wymuszanie przestrzegania reguł bezpieczeństwa i współzawodnictwa. W latach 60tych podział na klasy w tej dyscyplinie dla samochodów napędzanych benzyną NHRA określiło na podstawie stosunku masy w funtach (US Pounds) do pojemności silnika w calach sześciennych. Dean zbudował do tego samochodu silnik o pojemności 1700cc (69x88), usunął większość fabrycznych wytłumień i tapicerki, zamienił seryjne fotele na lekkie, wyścigowe fotele kubełkowe, tak by samochód miał europejską specyfikację wykończenia, czyli doprowadził go wykończenia typu 'spar kaefer'. Reguły klasy, bowiem wymagały utrzymania seryjnej tapicerki
.
.
.
.
.
.

'Wszystkie rekordy były w rękach samochodów o bardzo dużych pojemnościach silników - Hudsonów, dolnozaworowych , Fordów - których pojemności były wielkie w porównaniu do Volkswagena. Jeśli byłeś w stanie je pobić samochodem małolitrażowym, byłoby to bardzo duże osiągnięcie' - wspominał Joe Vittone.

No i udało się! Na torze Pomona w Kaliforni, w wrześniu 1964go roku wspomniany garbus osiągnął czas 14.90 przy 91.5 milach na godzinę kiedy to ledwie zaczynał tworzyć historię wyścigów równoległych. W styczniu 1965go roku samochód ochrzczony już mianem Inch Pincher na cześć jego małej pojemności skokowej był najszybszy w swojej klasie podczas wyścigów 'NHRA Winternationals' z czasem 14.79s. Niestety trzy kolejne awarie skrzyni biegów wykluczyły go z dalszej rywalizacji o laur pierwszeństwa w tym sezonie.
.

Dla wyjaśnienia dodam, że Inch Pincher startował wówczas w klasie H/Gas, czyli była to klasa samochodów o silnikach wolnossących o stosunku masy do pojemności 11 lub więcej funtów na cal sześcienny oraz (w klasach G/Gas i H/Gas) dopuszczone były wolnossące, dolnozaworowe silniki V8 sprzed roku 1960tego, rzędowe sześcio- i ośmiocylindrówki z seryjnymi głowicami i wolnossące silniki czterocylindrowe sprzed roku 1960tego z dowolnym typem głowic . Na tym etapie Inch Pincher miał silnik bazujący na bloku 36hp sprzed 1960tego z nieseryjnymi głowicami Dezel i parą gaźników Solex 40P11 i trąbkami od starego Porsche Super 90. Samochód miał wówczas potencjał na przejazdy w rejonie ‘wysokich' 13 sekund na 1 mili. Od kiedy lekkie magnezowe felgi BRM pojawiły się w ofercie EMPI, Inch Pincher był pierwszym samochodem, który je miał.

..

Jasne było, że skrzynia biegów marki VW nie była w stanie wytrzymać mocy silnika zbudowanego przez Deana Lowry oraz brutalnego traktowania podczas ostrych startów na wyścigach i w marcu 1956tego roku została zamieniona na skrzynię biegów Porsche. Powstał też nowy silnik 1900cc na bazie wału o skoku 80mm i cylindrów 87mm, całości dopełniały głowice Okrasa i para dwugardzielowych gaźników Weber 48IDA. Kombinacja sprawdzała się doskonale i 2giego kwietnia 1965go roku na zawodach na Carlsbad Raceway w Kaliforni Inch Pincher rozgromił konkurencję poprawiając rekord swojej klasy na 14.03s.

Inch Pincher był dla EMPI i Deana Lowry istnym laboratorium testowym. Ciągłe testy nowych układów gaźnikowych, czy kombinacji silnikowych były dniem codziennym dla tego auta - Solexy, Webery, mniejsze i większe silniki - wszystko, co tylko pozwalało mu się ścigać i wygrywać.

W tym czasie mniej więcej Dean skonstruował doładowany kompresorem Shorrocka silnik 1600cc z użyciem brytyjskiego gaźnika SU. Silnik dał wynik 220 koni mechanicznych na hamowni EMPI i dał Inch Pincherowi czas 12.70 przy 106 milach/h na torze Carlsbad wiosną roku 1966tego i 12.60 przy 107 milach/h we Remont, California. Będąc napędzany czystym metanolem silnik powodował spektakularne starty na tylnych kołach ku uciesze fanów wyścigów równoległych.
.
.
Sezon wyścigowy 1967 ukazał pewne zmiany w podziale na klasy w NHRA. Organizacja pozostawiła przepisy bez zmian w zakresie klas samochodów z silnikami wolnossącymi od klasy A/Gas po F/Gas. Natomiast klasy G/Gas i H/Gas zdominowane przez pojazdy z silnikami dolnozaworowymi (nie licząc VW) czekały spore zmiany. W klasie G/Gas widełki masa/pojemność nie uległy zmianie, ale pojawiły się zmiany w dopuszczeniu typów silników. Od tego momentu klasa dotyczyła wolnossących dolnozaworowych v8, rzędowych sześciocylindrowców, przeciwsobnych sześciocylindrowców (boxer) i rzędowych ośmiocylindrówek z dowolnym typem głowicy. Jak widać volkswageny zostały wykluczone z tej klasy. Z punktu widzenia właścicieli VW w klasie H/Gas zmieniło się sporo - a mianowicie widełki wagowe spadły do 10 funtów na cal sześcienny.
.
Spektakularne 1600 z kompresorem zostało przeniesione do nowej, superlekkiej wyścigówki ochrzczonej mianem Jouster zbudowanej w oparciu nadwozie wykonane całkowicie z włókien szklanych. Niestety samochód ten nie powtórzył sukcesu poprzednika i zakończył żywot podczas kraksy w 1968 roku na torze Orange County International Raceway. Na sezon 1967 Inch Pincher został dość znacznie przebudowany w związku ze zmianami w kategorii wagowej dla klasy H/Gas. Przednie zawieszenie, poszycie podłogi, drzwi, błotniki i pokrywy bagażnika i silnika zostały usunięte. Seryjne przednie zawieszenie zostało zastąpione sztywną osią z lekkich przekrojów, panele podłogi wykonano z aluminium, a drzwi, błotniki i pokrywy silnika i bagażnika zostały wykonane z lekkich włókien szklanych. Oryginalne owalne tylne okno zostało wycięte i zastapione wersją z późniejszego modelu i wszystki szyby zostały wykonane z pleksiglasu w celu dalszego obniżenia masy pojazdu. Samochód został przemalowany w kolorze czerwonym metallic (metalflake) z płomieniami oraz został wykonany napis Inch Pincher na drzwiach.
.
.
.
 
W 1968 roku Dean Lowry opuszcza firme EMPI , by stworzyć firmę Deano Dyno Saurs wraz z bratem Kenem. W związku z tym Inch Pincher powrócił do pełnej dyspozycji Darrella Vittone, który ścigał się nim w zawodach NHRA. W tym roku dach został pokryty materiałem we wzory kwiatowe, zmienione zostały błotniki. Samochód napędzał silnik 1952cc spięty ze skrzyniš biegów Porsche. Osišgał czasy w rejonie niskich 12tek i wzbudzał strach i respekt wśród rywali.
.
.
Do roku 1970 Darrel Vittone szukał sposobów na poprawę osiągów samochodu. Z drugiej strony Inch Pincher był znany jako samochód zbudowany przez Deana Lowry, a Darrell nie chciał się dzielić sukcesami ze swoim byłym kolegą, a zasługi zbierać na własne konto. Zdecydował się więc na zbudowanie kolejnego samochodu od podstaw.
.
W zasadzie zachował podwozie i układ napędowy, ale zmienił wszystko inne. Samochód otrzymał silnik o średnicy cylindrów 88mm przy skoku 82mm wału SPG na łożyskach tocznych i zasilanego parą wielkich Weberów 48 IDA. Rozrządem sterował wałek EMPI 851, a głowice wyposażono w zawory 39mmx35.5mm. Nowe nadwozie pochodziło z modelu '59 faltdach, ale dach został obniżony, a faltdach zastąpiony panelem z pleksiglasu. Felgi BRM wieńczyły dzieło wraz z lakierem podkładowym i napisem Inch Pincher Too na drzwiach. Samochód wystartował podczas małej imprezy wyścigowej przed dużą imprezą 1971 NHRA WinterNationals. Pojazd pobił krajowy rekord wynikiem 12.11 przy prędkości na mecie 111.1 mil/h. Po jednym wyścigu nadwozie otrzymało nowy lakier w pojechany wzór składajšcy się z czerwieni, pomarańczy i błękitów. Wnętrze było wykończone aluminium, felgi były z polerowanego aluminium i miał dużo chromowanych detali. Został zamontowany pałšk antykapotażowy i ręcznie szyta tapicerka foteli. Silnik i skrzynie były wykończone na złoto.
.
.
.

Darrell vittone opuścił firmę EMPI w 1972 roku, by stworzyć firmę TheRaceshop z Dave'em Andrews'em i specjalistą od obróbki głowic Fumio Fukaya. Inch Pincher Too został sprzedany razem z marką EMPI firmie Filter Dynamics. Ścigał się nim wówczas Jim Carlton, poczym samochód został dalej sprzedany i tak przechodził z rąk jednego entuzjasty wyścigów do kolejnego. Nikt nie wie co dalej stało się z tym legendarnym samochodem I nie wiadomo nawet czy w ogóle jeszcze istnieje. Podobno został sprzedany klientowi z Ameryki Południowej, jak klika innych wyścigówek z tamtych czasów.
Powstał jeszcze na wschodnim wybrzeżu Inch Pincher III, który promował działalność tamtejszego oddziału firmy. ścigali się nim Denny Grave i Skip Hamm i nieźle sobie radzili, ale nie na tyle dobrze, by wskrzesić legendę oryginalnego samochodu wyścigowego Inch Pincher.
.

Źródło:

http://jbvwt2b.skynetblogs.be

Foto:

http://speedwell55.skynetblogs.be/  
http://www2.cal-look.com/nostalgia/inchpincher.html

Napisał: Rebel
 
.